Η εικόνα που άφησε πίσω της η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ και η λειτουργία της Εξεταστικής Επιτροπής δεν αποτυπώθηκε μόνο στα πρακτικά της Βουλής, αλλά και στα γκάλοπ. Και εκεί, το μήνυμα είναι σαφές: στην πολιτική του θεάματος, το κοινό ξεχωρίζει το γνήσιο από τις αντιγραφές.
Οι δύο πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο μοναδικός πολιτικός χώρος που αποκόμισε μετρήσιμο όφελος από όλο αυτό το σκηνικό ήταν η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Όχι επειδή παρουσίασε νέες αποκαλύψεις ή άλλαξε τους συσχετισμούς στην υπόθεση, αλλά επειδή κινήθηκε με τρόπο που το κοινό αναγνωρίζει ως «αυθεντικό». Ένταση, υπερβολή, συγκρούσεις μπροστά στις κάμερες και σκηνές που έγιναν εύκολα αναπαραγώγιμες στα social media.
Σε αντίθεση, όσοι επιχείρησαν να μιμηθούν τον ίδιο τόνο, έμειναν στη σφαίρα της αντιγραφής. Η προσπάθεια υιοθέτησης υψηλών τόνων, χωρίς όμως σαφή ρόλο και προσωπικό πολιτικό στίγμα, δεν μεταφράστηκε σε πολιτικό κέρδος. Τα γκάλοπ είναι αμείλικτα: οι «μιμητές» δεν κέρδισαν ούτε μονάδα, ούτε καν υποσημείωση.
Το κοινό, φαίνεται, λειτουργεί όπως και σε κάθε άλλο πεδίο: όταν ζητά θέαμα, δεν ικανοποιείται με φθηνά αντίγραφα. Προτιμά το original, ακόμη κι αν αυτό συνοδεύεται από υπερβολές ή ακραίες συμπεριφορές. Και στην παρούσα συγκυρία, το «γνήσιο προϊόν» της έντασης και της πολιτικής σύγκρουσης έχει συγκεκριμένο πρόσωπο.
Η περίπτωση του ΠΑΣΟΚ είναι ενδεικτική. Ανάμεσα σε μια προσπάθεια θεσμικής σοβαρότητας και σε αποσπασματικές εξάρσεις, δεν κατάφερε να πείσει ούτε ως σταθερή δύναμη ευθύνης ούτε ως εκφραστής οργής. Το αποτέλεσμα ήταν η πολιτική αορατότητα στα ποσοστά.
Η ουσία είναι μία: στην εποχή των viral στιγμών και της πολιτικής κατανάλωσης μέσω οθόνης, το κοινό διακρίνει αμέσως ποιος «πουλάει» αυτό που πραγματικά είναι και ποιος απλώς αναπαράγει έναν ρόλο. Το γνήσιο, ακόμη κι αν διχάζει, ανταμείβεται. Οι αντιγραφές, όσο επιμελημένες κι αν είναι, απλώς χάνονται στον θόρυβο.
Το ερώτημα δεν είναι αν αυτή η συνταγή είναι υγιής για τη δημοκρατία. Το ερώτημα είναι ποιοι καταλαβαίνουν το παιχνίδι και ποιοι συνεχίζουν να παίζουν με κανόνες μιας άλλης εποχής. Και μέχρι στιγμής, τα γκάλοπ δείχνουν ότι το κοινό ξέρει πολύ καλά να ξεχωρίζει το αυθεντικό από το αντίγραφο.
