Η εποχή της ελεύθερης κυκλοφορίας της πληροφορίας έχει φέρει στην επιφάνεια μια νέα δυναμική στα πολιτικά τοπικά δρώμενα, όπου η πρόσβαση στην πληροφορία μπορεί εύκολα να γίνει εργαλείο χειραγώγησης.
Η παραπληροφόρηση και τα κατευθυνόμενα δημοσιεύματα έχουν γίνει καθημερινότητα, προσπαθώντας να αποπροσανατολίσουν το κοινό και να ελέγξουν τη δημόσια γνώμη.
Η προσπάθεια “αγιοποίησης” προσώπων και καταστάσεων του παρελθόντος δεν θα πείσει τον πολίτη που έχει άποψη, αλλά μπορεί να καταστήσει ακόλουθο εκείνον που είναι “χαλαρός” και εύπιστος απέναντι σε όσα συμβαίνουν στην τοπική κοινωνία.
Και αυτό είναι σίγουρο πως θα γυρίσει μπούμερανγκ και προς την κοινωνία και προς αυτούς που ακολουθούν τέτοιες πρακτικές.
Και δυστυχώς εμφανίζονται κατά καιρούς άνθρωποι που έβαλαν την ταμπέλα του δημοσιογράφου πάνω τους, και εργαλειοποιούνται και αυτοί,όχι δωρεάν φυσικά.
Οι “κακές γλώσσες” λένε πως για 10-20 ευρώ μπορούν να σου δημιουργήσουν την αγιογραφία σου και να επιχειρήσουν να περάσουν στον κόσμο και την εικόνα με το φωτοστέφανο ή να σε δολοφονήσουν κοινωνικά και πολιτικά.
Πολιτικό πρόσωπο έχει εκμυστηρευτεί στόν περιγυρό του πως υπάρχουν πρόσωπα,ντεμέκ δημοσιογράφοι που εχουν κολλήσει πάνω του σαν βδέλλες “ρουφώντας” μηνιαίως το “αίμα” του,προκειμένου να γράφουν τα καλύτερα στα μέσα που εργάζονται ή στα ηλεκτονικά μέσα που διαχειρίζονται από τον ίδιο το “δημοσιογράφο”…
Αυτό δε σημαίνει πως αυτοί είναι δημοσιογράφοι, αλλά έχουν πλασαριστεί έτσι στην κοινή γνώμη, όπου πολλές φορές ο αναγνώστης αδυνατεί να διακρίνει τα όρια και τις “ταμπέλες”… Και έτσι άθελά του ή και ηθελημένα λόγω ταύτισης απόψεων, νομιμοποιεί τους “πειρατές της δημοσιογραφίας”.
Η κατάσταση είναι πλέον ανεξέλεγκτη και δυστυχώς στην δύσκολη εποχή που ζούμε έχει χαθεί η κοινή λογική και η κριτική σκέψη.
Η φράση που αποδίδεται στον υπουργό Προπαγάνδας του Χίτλερ, Πάουλ Γιόζεφ Γκέμπελς, «Αν πεις ένα μεγάλο ψέμα και το επαναλαμβάνεις, τελικά οι άνθρωποι θα το πιστέψουν», έχει γίνει σύμβολο της δύναμης της προπαγάνδας και της παραπληροφόρησης. Αν και δεν αποδεικνύεται ιστορικά ότι η ρήση αυτή είναι δική του, η ουσία της έχει βρει εφαρμογή στη σύγχρονη εποχή, ιδίως στη λεγόμενη «δημοκρατία του 2024».
