Κάποιοι έσπευσαν να χαρακτηρίσουν ως μη αναπτυξιακό τον προϋπολογισμό του Δήμου Ρόδου, έναν προϋπολογισμό που καταρτίστηκε με ορθολογισμό, σαφή στόχευση και πλήρη συμμόρφωση με τα διεθνή λογιστικά πρότυπα του δημόσιου τομέα. Βεβαίως, οι ίδιοι που αρέσκονται στην ανέξοδη και εκ του ασφαλούς κριτική δεν έχουν καταθέσει καμία εναλλακτική πρόταση, κανένα συγκεκριμένο σχέδιο που να αποτυπώνει το δικό τους (υποτιθέμενο) αναπτυξιακό όραμα. Περιορίζονται στο να σχολιάζουν έναν συγκροτημένο και ρεαλιστικό σχεδιασμό, χωρίς να αναλαμβάνουν την ευθύνη της τεκμηριωμένης αντιπρότασης.
Προφανώς, η μάχη της καθημερινότητας είναι δύσκολη και απαιτητική. Παρ’ όλα αυτά, η προσπάθεια που καταβάλλεται από τη Δημοτική Αρχή του Αλέξανδρου Κολιάδη για τη βελτίωσή της και την αναβάθμιση της εικόνας της πόλης και της ποιότητας ζωής των πολιτών, είναι ορατή και δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ελαφρά τη καρδία. Η ανάπλαση πεζοδρομίων σε περιοχές όπου είχαν να γίνουν παρεμβάσεις εδώ και 50 ή και 60 χρόνια, οι εκτεταμένες ασφαλτοστρώσεις, καθώς και το κρίσιμο έργο αντικατάστασης του καταθλιπτικού αγωγού το οποίο προχωρά με ρυθμούς αντίστοιχους εκείνων προηγμένων ευρωπαϊκών πόλεων, δεν αποτελούν έργα ρουτίνας. Είναι έργα υποδομής που απαντούν σε χρόνιες παθογένειες και θέτουν τις βάσεις για βιώσιμη ανάπτυξη.
Η αναπτυξιακή προοπτική δεν είναι μόνο ζήτημα οπτικής, προσωπικών θέσεων, συμφερόντων, προσδοκιών και αντιλήψεων… Είναι κυρίως, ζήτημα απτής πραγματικότητας. Και η πραγματικότητα που βιώνουμε το τελευταίο διάστημα είναι μια πραγματικότητα παρεμβάσεων, έργων και σταδιακής αποκατάστασης της κανονικότητας. Μια πραγματικότητα που αποδεικνύει ότι η ανάπτυξη δεν εξαντλείται σε συνθήματα και ευχολόγια, αλλά χτίζεται καθημερινά με σχέδιο και συνέπεια, οδηγώντας σε μετρήσιμα αποτελέσματα.
