Σε θρίλερ για γερά νεύρα, εξελίχθηκε η νυχτερινή ψηφοφορία στη Βουλή επί των προτάσεων του ΠΑΣΟΚ και των ΣΥΡΙΖΑ – Νέας Αριστεράς για την σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής για τους πρώην υπουργούς Μάκη Βορίδη και Λευτέρη Αυγενάκη.
Μέσα σε θύελλα αντιδράσεων από τα κόμματα της Αντιπολίτευσης, ψήφισαν 83 βουλευτές και οι δύο προτάσεις καταψηφίστηκαν με 78 ψήφους και με μόνο 3 θετικές ψήφους και ένα «παρών».
Με μια κίνηση τακτικισμού η ΝΔ, κράτησε στο τέλος κλειστά τα χαρτιά των προθέσεων της κι από εκεί που δεχόταν τα πυρά σύσσωμης της Αντιπολίτευσης, ότι για να μην φανεί το εσωκομματικό ρήγμα θα απείχε από την συζήτηση και την ψηφοφορία, τελικά, και σε όλη τη διάρκεια της συζήτησης ήταν παρούσα, με όλους τους γαλάζιους βουλευτές – ομιλητές που είχαν εγγραφεί στον κατάλογο, αλλά και στην ψηφοφορία με έναν στεγανοποιημένο τρόπο, αυτόν της επιστολικής ψήφου, η κυβερνητική παράταξη στην συντριπτική της πλειοψηφία ψήφισε. Αντιθέτως, η Αντιπολίτευση «βραχυκύκλωσε» θέτοντας θέμα έλλειψης απαρτίας, κάτι που δεν διαπιστώθηκε, αφού παρόντες ήταν 90 βουλευτές, πολύ περισσότεροι από τους 75, που προβλέπει ο Κανονισμός της Βουλής.
Από τη στιγμή, που ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ δεν αποφάσισαν να αποσύρουν τις προτάσεις τους για Προανακριτική που είχαν υποβάλει, μονόδρομος ήταν να καταγγείλουν τη διαδικασία και να αποχωρήσουν. Σε κάθε περίπτωση, αφού καμία από τις δύο προτάσεις δεν έλαβε καμία θετική ψήφο το αίτημα για παραπομπή των δύο πρώην υπουργών, Βορίδη και Αυγενάκη, για τον ΟΠΕΚΕΠΕ πλέον δεν μπορεί να επανέλθει τουλάχιστον σε ότι αφορά τα στοιχεία της δικογραφίας.
Σε ότι αφορά τη Νέα Δημοκρατία, μπορεί να είναι ευχαριστημένη, διότι από όλη την τακτική που ακολούθησε τελικά εγκλώβισε την αντιπολίτευση δείχνοντας ότι το να ζητάει παραπομπή υπουργών όταν δεν διαθέτει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία είναι μάταιο, από την άλλη όμως το γεγονός ότι υπήρξαν “γαλάζιες” διαρροές από βουλευτές που δεν ψήφισαν ούτε δια επιστολικής ψήφου, δείχνει ότι δεν ήταν και τόσο αραγές το πλειοψηφικό μέτωπο.
Στον αντίποδα η αντιπολίτευση, μπορεί μεν να δημιούργησε ενιαίο μέτωπο εναντίον της κυβέρνησης, από την άλλη έδειξε ότι στο κρίσιμο σημείο που ήταν η έγκαιρη απόσυρση των προτάσεών της, ώστε αυτές να μην τεθούν σε ψηφοφορία και άρα να υπάρχει η δυνατότητα να επανέλθουν – αξιοποιώντας και τα στοιχεία που τυχόν που μπορεί να προκύψουν και από την Εξεταστική Επιτροπή – τελικά δεν βρήκαν κοινό βηματισμό. Έτσι, κατέφυγαν στην μόνο διέξοδο που είχαν να θέσουν θέμα έλλειψης απαρτίας, κάτι όμως που απλώς διαπιστώνεται δια της καταμέτρησης και ως παρεμπίπτον ζήτημα δεν τίθεται σε ψηφοφορία.
