Η αναστολή έκδοσης Αριθμών Μητρώου Ακινήτων σε τρία δημοτικά διαμερίσματα της Αθήνας και τώρα στον Δήμο Θεσσαλονίκης, σχεδιάστηκε και εφαρμόστηκε χωρίς προηγούμενη μέτρηση, χωρίς δείκτες αξιολόγησης και χωρίς καμία διαβούλευση με τους φορείς που γνωρίζουν πραγματικά την αγορά, σύμφωνα με τον Νάσο Γαβαλά, τέως Πρόεδρο του Συνδέσμου Τουριστικών Ακινήτων Μίσθωσης Αθηνών,
O κ.Γαβαλάς εξηγεί στο «Tornos News» γιατί η πολιτική αντιμετώπισης της στεγαστικής κρίσης πάσχει από μια θεμελιώδη εννοιολογική σύγχυση, γιατί ακόμη και η πλήρης κατάργηση της βραχυχρόνιας μίσθωσης δεν θα μετέφραζε τα ακίνητα σε φθηνά ενοίκια, και πού πρέπει να στραφεί μια ώριμη πολιτική στέγασης αν θέλει να αγγίξει τις πραγματικές αιτίες του προβλήματος.
Ο κ. Γαβαλάς εκτιμά ότι στον κόσμο των επιχειρήσεων ισχύει μια αρχή που δύσκολα παρακάμπτεις, δεν παρεμβαίνεις σε ένα σύστημα που δεν έχεις πρώτα μετρήσει, ορίζεις δείκτες απόδοσης, συλλέγεις στοιχεία και μόνο τότε αξιολογείς αν μια κίνηση είχε το αποτέλεσμα που προσδοκάς. Η αναστολή του ΑΜΑ, ωστόσο, ακολούθησε αντίστροφη λογική, απουσία οποιασδήποτε προγενέστερης τεκμηρίωσης. «Δεν προηγήθηκε καμία μέτρηση και δεν υπάρχει κανένας συγκρίσιμος δείκτης που να δείχνει αν το μέτρο απέδωσε.
Η επέκταση του σε νέες περιοχές, πριν αποτιμηθεί η εφαρμογή του στην πρώτη, μου μοιάζει περισσότερο με απεγνωσμένη πολιτική ανάγκη επικοινωνίας παρά με τεκμηριωμένη πολιτική στέγασης», επισημαίνει ο κ. Γαβαλάς στο «Tornos News», αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι ο σχεδιασμός έγινε από επιτελεία του Δημοσίου χωρίς να έχει προηγηθεί έστω μια συζήτηση με φορείς που γνωρίζουν την αγορά, όχι για να συμφωνήσουν μεταξύ τους, αλλά έστω για να συγκεντρωθούν ιδέες.
Πέρα από τη διαδικαστική αδυναμία, ο κ. Γαβαλάς εντοπίζει και μια βαθύτερη εννοιολογική σύγχυση. Αυτό που περιγράφεται ως στεγαστική κρίση είναι, στην ουσία του, πρόβλημα εύρεσης οικονομικού ενοικίου. Η διάκριση αυτή δεν είναι λεκτική αλλά καθορίζει αν η επιλεγόμενη λύση έχει νόημα. Ένα πλήρως ανακαινισμένο ακίνητο που αποσύρεται από τη βραχυχρόνια μίσθωση δεν μετακινείται αυτόματα στη μακροχρόνια με χαμηλό μίσθωμα, καθώς ο ιδιοκτήτης που έχει επενδύσει κεφάλαια που συχνά ξεπερνούν τις 40.000 ευρώ σε ανακαίνιση διαμορφώνει την τιμή με βάση την επένδυσή του και όχι με βάση οποιαδήποτε πολιτική στόχευση.
Ο κ. Γαβαλάς παρουσιάζει και τα πραγματικά αριθμητικά δεδομένα της αγοράς, τα οποία ανέδειξε η ΑΑΔΕ. Τα πραγματικά ακίνητα σε βραχυχρόνια μίσθωση ανέρχονται σε περίπου 80.000, σε αντίθεση με το νούμερο των 200.000 που χρησιμοποιούνταν ως επιχείρημα για την επιβολή απαγορεύσεων. «Επιτέλους η ΑΑΔΕ έδωσε στη δημοσιότητα τα πραγματικά νούμερα, ώστε να μη συνεχίσει να παίζεται το παιχνίδι των εντυπώσεων από άλλους φορείς που είχαν ως σημαία τα 200.000 ακίνητα και βάσει αυτού πίεζαν για απαγορεύσεις», σημειώνει.
Το πραγματικό παράδοξο της ελληνικής αγοράς, εξηγεί ο κ. Γαβαλάς, βρίσκεται στην αντίφαση ανάμεσα στους υψηλούς δείκτες δαπάνης για στέγαση και στο γεγονός ότι τα ελληνικά ακίνητα παραμένουν σε απόλυτους όρους φθηνά σε σύγκριση με τις περισσότερες ευρωπαϊκές αγορές.
Η αντίφαση εξηγείται αν η προσοχή μετατοπιστεί από τις τιμές στα εισοδήματα, καθώς το χαμηλό κατά κεφαλήν εισόδημα είναι αυτό που διογκώνει την απόσταση ανάμεσα σε όσα παράγει ένα νοικοκυριό και σε όσα καλείται να δαπανήσει για στέγη, με τη στέγη να αποτελεί ίσως το μόνο αγαθό που δεν ελέγχεται από λίγες εταιρείες αλλά από τον κάθε πολίτη-ιδιοκτήτη. Το ζήτημα, επομένως, δεν είναι πρωτίστως η αξία των ακινήτων αλλά η αγοραστική δύναμη εκείνου που τα μισθώνει.
Μια ώριμη πολιτική στέγασης, εκτιμά ο κ. Γαβαλάς, θα ξεκινούσε από την ενίσχυση των εισοδημάτων μέσω παραγωγικότητας και εξωστρέφειας, την αύξηση της διαθέσιμης κατοικίας με κάθε τρόπο και τη δημιουργία κινήτρων προς τους ιδιοκτήτες, υπενθυμίζοντας ότι υπάρχουν πάνω από 800.000 κλειστά ακίνητα στη χώρα. Όσο η συζήτηση παραμένει στο επίπεδο των απαγορεύσεων, το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η εντύπωση παρέμβασης με άγαρμπη είσοδο στην ελεύθερη αγορά, χωρίς να αλλάζει ουσιαστικά αυτό που πιέζει τα νοικοκυριά. Η συμβουλή που απευθύνει ο κ. Γαβαλάς είναι σαφής: την επόμενη φορά που μια κυβέρνηση θελήσει να παρέμβει στην αγορά, οφείλει να γνωρίζει εκ των προτέρων τι ακριβώς θέλει να μετρήσει.
