Σε κλίμα γιορτής πραγματοποιήθηκε η καθιερωμένη κοπή της βασιλόπιτας της ΔΕΥΑ Ρόδου, με τη διοίκηση της επιχείρησης να βρίσκει την ευκαιρία για έναν δημόσιο απολογισμό έργων.
Όμως, η όλη εκδήλωση εξελίχθηκε σε μια παράσταση που θύμιζε περισσότερο «one-man show» παρά σοβαρή λογοδοσία ενός δημόσιου οργανισμού. Η διοίκηση επιδόθηκε σε ένα δίωρο ρεσιτάλ αυτοθαυμασμού, μπολιασμένο με δόσεις καλτ αισθητικής που θα ζήλευαν και οι πιο ένδοξες εποχές της εγχώριας trash TV. Όλο το σετ απ, μάλιστα, έφερνε κάπως σε γάμο, με τον «γαμπρό» να τραβάει πάνω του όλη τη δόξα και τα φλας.
Αντί για συγκεκριμένα στοιχεία και καθαρές απαντήσεις για το μέλλον του νερού στο νησί, το κοινό παρακολούθησε μια επικοινωνιακή γιορτή γεμάτη πληθωρικά «εγώ», ατελείωτα «θέλω» και αυτοσχέδια «μπράβο μου».
Πίσω όμως από τα χαμόγελα και τις υποσχέσεις, η σκιά των οικονομικών υποχρεώσεων παραμένει βαριά, προκαλώντας εύλογα ερωτήματα για τη βιωσιμότητα του οργανισμού. Το πρόβλημα δεν είναι η γιορτή αυτή καθαυτή, αλλά η προσπάθεια να κρυφτούν τα χρέη κάτω από το χαλί.
Ενώ η διοίκηση εστίασε στην καθημερινότητα και στα έργα που όντως τρέχουν με γοργούς ρυθμούς πράγμα σπάνιο που πραγματικά δεν έχουμε δει ξανά στο παρελθόν, η πραγματική εικόνα των οικονομικών προκαλεί ίλιγγο.
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, οι οφειλές της ΔΕΥΑΡ προς τρίτους αγγίζουν επίπεδα που δεν μπορούν να αγνοηθούν σε καμία παρουσίαση «έργου», με το μεγαλύτερο αγκάθι να παραμένει η ΔΕΗ.
Τα στοιχεία δείχνουν μια τρομακτική αυξητική τάση. Μέχρι τον Απρίλιο του 2025, το χρέος προς τον πάροχο ενέργειας είχε εκτοξευθεί στα 16 εκατομμύρια ευρώ. Σήμερα, οι πληροφορίες θέλουν το συνολικό χρέος προς τη ΔΕΗ να προσεγγίζει πλέον τα 20 εκατομμύρια ευρώ, χωρίς να υπολογίζονται οι οφειλές προς άλλους φορείς και προμηθευτές.
Πώς μπορείς λοιπόν να μιλάς για επιτυχημένο απολογισμό, όταν οι βασικές υποχρεώσεις του οργανισμού παραμένουν στον αέρα;
Την ίδια ώρα, η ΔΕΥΑΡ επιδίδεται σε έναν αγώνα δρόμου για την εκτέλεση έργων, τα οποία όμως γίνονται στη συντριπτική τους πλειονότητα με απευθείας αναθέσεις. Κανείς δεν αντιλέγει ότι το νησί έχει ανάγκη από υποδομές, αλλά το γεγονός ότι το 92% των συνολικών δαπανών έγινε με αυτή τη διαδικασία γεννά σοβαρά ερωτήματα.
Σχεδόν κάθε ευρώ που ξόδεψε η επιχείρηση πέρασε από τη διαδικασία της «εξπρές» ανάθεσης, χωρίς τον ουσιαστικό ανταγωνισμό που θα έφερνε μεγαλύτερες εκπτώσεις. Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, στις περισσότερες ΔΕΥΑ της ηπειρωτικής Ελλάδας το ποσοστό αυτό κυμαίνεται μεταξύ 30% και 50%. Ακόμα και σε άλλα νησιά, όπως η Κως, η Χίος ή η Μυτιλήνη, όπου οι προκλήσεις είναι παρόμοιες, οι απευθείας αναθέσεις κινούνται συνήθως μεταξύ 55% και 65%.
Το 92% της Ρόδου αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία, μια ακραία τιμή για τα ελληνικά δεδομένα που δείχνει ότι σχεδόν τίποτα δεν περνά από τη διαδικασία του ανοιχτού ανταγωνισμού.
Είναι αλήθεια ότι η Ρόδος έχει ζωτική ανάγκη από σύγχρονα δίκτυα και κάθε παρέμβαση είναι θετική. Τα προβλήματα της ΔΕΥΑΡ είναι βαθιά ριζωμένα στο παρελθόν, με χρέη και παθογένειες που σέρνονται από διοίκηση σε διοίκηση εδώ και χρόνια.
Αυτό όμως δεν αναιρεί την ανάγκη για διαφάνεια και ορθολογική διαχείριση στο σήμερα.
O blogger
Σημ 1: Τα οικονομικά στοιχεία για τις αναθέσεις και την οφειλή στη ΔΕΗ είναι διαθέσιμα στο διαδίκτυο και σε τοπικα μέσα ενημέρωσης έντυπα και ηλεκτρονικά.
Σημ 2 : Τα βίντεο του γλεντιού είναι και αυτά διαθέσιμα σε έγκριτα ηλεκτρονικά μέσα.
Σημ 3: Το έργο του καταθλιπτικού αγωγού ήταν ίσως ένα από τα ποιο ταχύτατα έργα που έχει τρέξει υπηρεσία του Δήμου Ρόδου στην ιστορία του με “πρωτοφανείς” ρυθμούς .
Σημ 4 : Η φωτό που ακολουθεί είναι πως αντιλήφθηκαμε εμείς την εκδήλωση παρακολουθώντας τα βίντεο στα έγκριτα μέσα.
