Η Καναδή δημοσιογράφος Νάταλι Κάρνιφ, ένα από τα τέσσερα θύματα του αποκαλούμενου «βιαστή με την τυρόπιτα», μιλά στο «ΘΕΜΑ» για την τραυματική εμπειρία που καθόρισε τη ζωή της. Εκφράζει την οργή της για το γεγονός ότι την υπεράσπιση του δράστη ανέλαβε μία γυναίκα, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, και θέτει ερωτήματα για τις παθογένειες του ελληνικού δικαστικού συστήματος και της κοινωνικής ανοχής απέναντι στη βία. Πέρσι, στο μπλογκ The Sun είχε καταθέσει δημόσια την προσωπική της ιστορία, με ένα συγκλονιστικό κείμενο, περιγράφοντας με λεπτομέρειες την πορεία της από τον τρόμο εκείνης της νύχτας έως τη μακρά διαδικασία της επιβίωσης και της ίασης.
Η σύγκρουση
Πρόκειται για μία ιστορία που δεν ξεχάστηκε κι ας πέρασαν σχεδόν δύο δεκαετίες. Η υπόθεση του λεγόμενου «βιαστή με την τυρόπιτα» επανήλθε τις τελευταίες ημέρες στο προσκήνιο, με αφορμή τη σύγκρουση στη Βουλή ανάμεσα στον Γιώργο Φλωρίδη και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Ο βιαστής που νάρκωνε ανυποψίαστες τουρίστριες με φαγητό και ποτό στο οποίο είχε ρίξει Stilnox -ισχυρό υπνωτικό γνωστό και ως Ζolpidem ή Ambien- καταδικάστηκε το 2012 για τον βιασμό τουλάχιστον τεσσάρων γυναικών. Το 2015, όμως, αποφυλακίστηκε πρόωρα με τον νόμο Παρασκευόπουλου, γεγονός που προκάλεσε έντονες πολιτικές αντιδράσεις, καθώς συνήγορός του υπήρξε η τότε πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Η επιστολή
Στο διάστημα που μεσολάβησε, έπειτα από μακρόχρονη καθυστέρηση της εκδίκασης, η Νάταλι απευθύνθηκε προσωπικά με ανοιχτή επιστολή στη Ζωή Κωνσταντοπούλου, τότε βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και συνήγορο υπεράσπισης του κατηγορουμένου. Μέσα από τη δημόσια τοποθέτησή της ζητούσε να επιταχυνθεί η διαδικασία και ταυτόχρονα εξέφραζε την απορία της για την επιλογή της Κωνσταντοπούλου να σταθεί στο πλευρό του κατηγορουμένου. Η Νάταλι είχε αναγκαστεί να ταξιδέψει επανειλημμένα στην Ελλάδα για να παρακολουθήσει την πολύχρονη εξέλιξη της δίκης και δεν έκρυβε τη δυσφορία της για το γεγονός ότι, όπως τόνιζε, μια γυναίκα πολιτικός, που εμφανιζόταν ως προοδευτική και υπερασπίστρια των δικαιωμάτων, επέλεγε να σταθεί στο πλευρό του θύτη και όχι του θύματος.
«Φανταστείτε να βρίσκεστε σε μια χώρα όπου δεν γνωρίζετε κανέναν και δεν μιλάτε τη γλώσσα. Φανταστείτε να ξυπνάτε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο από την πρώτη μέρα που επισκεφτήκατε την ξένη αυτή χώρα, καθώς συνειδητοποιείτε ότι είστε αναίσθητη γιατί ένας άγνωστος σας νάρκωσε με υπνωτικά και διά της βίας διείσδυσε μέσα σας. Φανταστείτε πόσο τρομοκρατημένη και πόσο μόνη θα αισθανόσασταν και πόσο πολύ θα προσευχόσασταν να εμφανιστεί κάποιος να σας βοηθήσει. Κυρία Κωνσταντοπούλου, είστε μια γυναίκα με δύναμη και μια σημαντική πολιτική φωνή στη χώρα σας. Θα μπορούσατε να είχατε κάνει κάτι για να μας βοηθήσετε όλες τις γυναίκες που πέσαμε θύματα βιασμού. Αντ’ αυτού, κάνατε το αντίθετο. Ποτέ δεν θα το καταλάβω αυτό. Σας προκαλώ να υπερασπιστείτε δημοσίως τις ενέργειές σας. Εχετε το θάρρος;».
Σύμφωνα με την ίδια, δεν έλαβε ποτέ απάντηση στην επιστολή της.
