Το σύνδρομο της Στοκχόλμης — όπου το θύμα αναπτύσσει παράλογη αφοσίωση προς τον θύτη του — αποτυπώνεται με ανησυχητική καθαρότητα στη σχέση πολιτικών και μέσων ενημέρωσης που υποτίθεται πως τους λοιδορούν.
Αντί η διαρκής γελοιοποίηση να λειτουργεί απονομιμοποιητικά, παράγει το αντίθετο αποτέλεσμα: οι ίδιοι οι πολιτικοί τρέφονται από την αρνητική δημοσιότητα, τη μετατρέπουν σε κυριαρχικό αφήγημα και επιβάλλονται ψυχολογικά στους πολίτες μέσω της υπερ-έκθεσης.
Τα μέσα, ενώ εμφανίζονται ως αντισυστημικές φωνές αποδόμησης, στην πραγματικότητα λειτουργούν σαν εργοστάσια οικειότητας και κανονικοποίησης, κρατώντας το κοινό εγκλωβισμένο σε μια διαστροφική εξάρτηση από τους ίδιους τους «θύτες».
Έτσι, αντί να ανακόπτεται η ισχύς τους, η διαρκής λοιδορία μετατρέπεται σε εργαλείο πολιτικής επιβίωσης — μια τοξική σχέση που ευνοεί τους ήδη ισχυρούς και απονευρώνει τη συλλογική κρίση.
Blogger
