Παρακολουθώντας επί δύο χρόνια τη λειτουργία της Χρύσας Καραγιάννη στο Περιφερειακό Συμβούλιο Νοτίου Αιγαίου, διαμορφώνεται πλέον μια σαφής και τεκμηριωμένη εικόνα για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον ρόλο της αντιπολίτευσης και την άσκηση της πολιτικής. Μια εικόνα που παρουσιάζει χαρακτηριστικά τα οποία διαχρονικά δεν έχουν εμφανιστεί με αντίστοιχη ένταση από καμία άλλη παράταξη. Η παρουσία της επικεφαλής της ελάσσονος μειοψηφίας δεν εντάσσεται στα γνωστά και θεμιτά όρια της πολιτικής αντιπαράθεσης. Η αντιπολίτευση, ακόμη και όταν ασκείται με σκληρότητα, προϋποθέτει γνώση, επιχειρήματα και κυρίως προσήλωση σε βασικές αρχές πολιτικής ηθικής.
Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος, ήδη από τον τρίτο προχριστιανικό αιώνα, είχε επισημάνει ότι «εκείνοι που ξεχωρίζουν την Πολιτική από την Ηθική, ποτέ δε θα καταλάβουν ούτε τη μία ούτε την άλλη». Στη σφαίρα αυτής ακριβώς της αποσύνδεσης, της μη κατανόησης της Πολιτικής και της Ηθικής της φαίνεται να κινείται σταθερά η πολιτική πρακτική της Χρύσας Καραγιάννη. Αυτό που απομένει όταν αποκόψεις την ηθική από την πολιτική, έχει την ίδια αξία με μια χούφτα λάσπη, όπως αυτή που η ίδια πετάει άφθονη στον ανεμιστήρα σε κάθε δημόσια παρουσία της, είτε μέσα στα όργανα, είτε με τα Δελτία Τύπου της παράταξής της.
Πρώτο και βασικό στοιχείο που προκύπτει από τη μέχρι σήμερα παρουσία της είναι η εμφανής άγνοια θεσμικού πλαισίου και διαδικασιών. Άγνοια της λειτουργίας του Περιφερειακού Συμβουλίου, των αρμοδιοτήτων της Περιφέρειας και της πορείας των έργων και των αποφάσεων της Περιφερειακής Αρχής. Σε βαθμό που εύλογα γεννάται το ερώτημα αν γνωρίζει τον θεσμό που καλείται να υπηρετήσει.
Παράλληλα, καταγράφεται μια έντονα ναρκισσιστική αντίληψη περί «ηθικού πλεονεκτήματος», δανεισμένη από τον πολιτικό χώρο προέλευσής της. Ένα αφήγημα που η ίδια η πολιτική ιστορία έχει πλέον κρίνει, αποδεικνύοντας ότι ούτε πλεονέκτημα υπήρξε ούτε, πολύ περισσότερο, συνιστά εγγύηση πολιτικής ηθικής.
Αντίστοιχη είναι και η στάση της στα ζητήματα περιβάλλοντος. Η συνεχής προσπάθεια μονοπώλησης της περιβαλλοντικής ευαισθησίας συγκρούεται με τις ίδιες τις θέσεις που κατά καιρούς υιοθετεί. Στο πεδίο της πραγματικής ζωής, εκεί όπου οι αποφάσεις έχουν συνέπειες, οι επιλογές της συχνά στρέφονται κατά των αρχών που επικαλείται, αποδεικνύοντας ότι η θεωρητική ρητορική απέχει από την πρακτική πολιτική ευθύνη.
Σταθερό χαρακτηριστικό της πολιτικής της συμπεριφοράς αποτελεί επίσης η εμμονική προσπάθεια πολιτικής στοχοποίησης της Περιφερειακής Αρχής και προσωπικά του Περιφερειάρχη, με κάθε τρόπο, μέσο και επιχείρημα, αδιαφορώντας πλήρως για την αλήθεια, με «τεκμηρίωση» που όχι μόνο διαστρεβλώνει τα γεγονότα, αλλά στρέφεται ευθέως με ένα τρόπο πολιτικά ανήθικο κατά προσώπων, είτε αιρετών είτε υπηρεσιακών στελεχών, στην προσπάθεια να υποστηρίξει το έωλο αφήγημά της. Θύματα αυτής της τακτικής έχουν πέσει μεταξύ άλλων τόσο η Έπαρχος Μήλου Έλλη Χωριανοπούλου, όσο και ο Γενικός Διεθυντής του ΦοΔΣΑ Χρήστος Γαμβρούδης, με σοβαρότατες αιχμές και κατηγορίες κατά της πολιτικής, υπηρεσιακής και προσωπικής τους υπόστασης και αξιοπρέπειας και μάλιστα με επιχειρήματα επιπέδου TikTok και Facebook!
Η εμμονή κατά της Περιφερειακής Αρχής, οδηγεί διαρκώς τη Χρύσα Καραγιάννη στο να αγκαλιάσει και να υιοθετήσει οποιοδήποτε αφήγημα, από οπουδήποτε και οποιονδήποτε και αν προέρχεται, με μοναδικό κριτήριο το ότι στρέφεται κατά της Περιφέρειας. Δεν έχει υπάρξει ούτε μια περίπτωση που η Χρύσα Καραγιάννη να μην έχει ταχθεί υπέρ των ισχυρισμών του οποιουδήποτε δήμου ή οργανισμού (βλέπε ΔΕΥΑΡ) που να έχει καταφερθεί κατά της Περιφέρειας ή του ΦοΔΣΑ Νοτίου Αιγαίου, αδιαφορώντας για την αλήθεια των ισχυρισμών τους, ακόμα δε και όταν με τη λειτουργία τους υπονομεύουν τον θεσμό της Περιφέρειας τον οποίο η κα Καραγιάννη υποτίθεται ότι υπηρετεί.
Είναι κραυγάλεα η περίπτωση της ΔΕΥΑΡ, όπου εδώ παρατηρείται το εξής οξύμωρο και τραγελαφικό: Αντί η Χρύσα Καραγιάννη να στραφεί κατά της ΔΕΥΑΡ, οι οφειλές της οποίας προς την Περιφέρεια ξεπερνούν τα 10 εκατ. ευρώ χωρίς να φαίνεται διάθεση εξυπηρέτησης του χρέους και με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ομαλή λειτουργία της Περιφέρειας, τάσσεται αναφανδόν υπέρ της ΔΕΥΑΡ!!! Την ίδια ώρα, η Χρύσα Καραγιάννη κουνά επικριτικά το δάχτυλο κατά της Περιφερειακής Αρχής, επειδή δεν δίνει περισσότερα χρήματα από ίδιους πόρους, από αυτούς που ήδη δίνει, ώστε να στηριχθούν οικονομικά οι γιατροί που υπηρετούν στα νησιά! Παραβλέποντας ότι η ΔΕΥΑΡ την οποία σθεναρά υποστηρίζει, έχει στερήσει από τα ταμεία της Περιφέρειας κρίσιμους πόρους πολλών εκατομμυρίων που θα μπορούσαν να οδεύσουν στην υγεία, την παιδεία, οπουδήποτε υπάρχει κρίσιμη κοινωνική ανάγκη.
Η ειρωνεία αποτελεί επίσης μόνιμο στοιχείο του δημόσιου λόγου της Χρύσας Καραγιάννη. Η συστηματική καταφυγή σε απαξιωτικούς μορφασμούς λόγου το μόνο που αποκαλύπτει είναι ένδεια επιχειρημάτων και τεκμηρίωσης.
Η παντελώς ανερμάτιστη και σταθερά εμμονική ρητορική της Χρύσας Καραγιάννη, προφανώς δεν μπορεί να αντέξει ούτε λεπτό στον δημόσιο διάλογο. Και όταν οι ισχυρισμοί της καταρρίπτονται, με την ίδια να βρίσκεται κάθε φορά σε δεινή θέση να μην μπορεί να υπερασπιστεί αυτά που λέει – ή αυτά που της έχουν υπαγορεύσει να πει – τότε καταφεύγει σε μεθόδους που ξεπερνούν τα όρια της πολιτικής χυδαιότητας. Τότε, στο κρεσέντο του χυδαίου λαϊκισμού, «επιστρατεύει» τα βαρέα όπλα, φορτισμένες υποθέσεις τύπου Τέμπη, Βιολάντα, Σαρακήνικο!!! Θεωρώντας ότι αυτά θα της προσφέρουν ασφαλή διέξοδο στο αδιέξοδο του δρόμου που έχει επιλέξει, επιδιώκοντας να δημιουργήσει συνειρμούς και πολιτικές ταυτίσεις.
Η κατακραυγή που ξεσηκώνει αυτή η χυδαία τακτική της Χρύσας Καραγιάννη, σε υψηλούς τόνους όπως είναι αναμενόμενο, και η αδυναμία της να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις των επιλογών της, την οδηγούν στη γνωστή πολιτική τακτική της θυματοποίησης. Η ίδια, από θύτης επιχειρεί να εμφανιστεί ως θύμα! Μοιράζοντας επιλεκτικά βιντεάκια στα social media ώστε να ενισχύσει τον ρόλο του θύματος για τον εαυτό της, επιδιώκοντας τη συμπάθεια και την δημοτικότητα όλων όσοι δεν γνωρίζουν ότι αυτό που τους παρουσιάζει, δεν είναι μια «επίθεση» εναντίον της, αλλά άμυνα εκείνων που βρέθηκαν στο στόχαστρο της δικής της εμπάθειας. Με άλλα λόγια, η Χρύσα Καραγιάννη του … ηθικού πλεονεκτήματος, αρνείται να αναγνωρίσει το δικαίωμα εκείνων που καθυβρίζει, να αμυνθούν, να απαντήσουν, να αποκαταστήσουν την αλήθεια.
Στην τελευταία συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου, το πήγε ακόμα πιο μακριά. Επιχείρησε να εμφανιστεί ως θύμα λεκτικού bullying επειδή είναι γυναίκα, άρα θεωρεί ότι της οφείλεται μια άλλη συμπεριφορά! Άποψη η οποία δεν βρήκε απήχηση ούτε μεταξύ των γυναικών περιφερειακών συμβούλων. Όχι μόνο διότι η Χρύσα Καραγιάννη είναι εκείνη που έχει ασκήσει το πιο ανελέητο φραστικό bullying κατά της συναδέλφου της Έλλης Χωριανοπούλου, επιμένοντας σε κατηγορίες εναντίον της, παρότι η ίδια η Έπαρχος Μήλου έχει απαντήσει αμέτρητες φορές σε ό,τι συνεχίζει να της προσάπτει. Όχι μόνο διότι το bulluing ως πρακτική δεν στρέφεται μόνο κατά των γυναικών, αλλά κυρίως διότι οι γυναίκες που μπαίνουν στον στίβο της πολιτικής, μπαίνουν επί ίσοις όροις και επί ίσοις όροις θέλουν να αντιμετωπίζονται. Ως πολιτικά όντα που αναλαμβάνουν την ευθύνη των επιλογών τους και δεν συμπεριφέρονται ως «προστατευόμενο είδος», που μόλις βρεθεί στα δύσκολα κρύβεται πίσω από το φύλο, ενισχύοντας και προβάλλοντας την ανισότητα ως ασπίδα.
Μετά από δύο χρόνια στα έδρανα του Περιφερειακού Συμβουλίου, το μοτίβο λειτουργίας της Χρύσας Καραγιάννη είναι πάντα το ίδιο, γεγονός που αποδεικνύει ότι πρόκειται για συνειδητή στάση. Ακόμη κι όταν καταλήγει σε διασυρμό της ιδίας και του ονόματος που φέρει. Είναι απορίας άξιον πώς δεν το βλέπει, πώς δεν το αντιλαμβάνεται. Αυτό που στην αρχή ενδεχομένως θεωρείτο απειρία, σήμερα είναι επιλογή. Όπως ακριβώς και η πολιτική ηθική. Είναι προσωπική επιλογή και απόφαση. Και κρίνεται καθημερινά όχι από τα video στο TikTok, επιδιώκοντας δημοφιλία (αυτήν την οποία καταλογίζει στους άλλους) και μερικά likes, αλλά στην πραγματική ζωή.
Οι «Νέοι Ορίζοντες» είναι τελικά πολύ παλιοί. Παλιοί και κλειστοί…
