Η προαναγγελθείσα κινητοποίηση μεμονωμένων πολιτών για την αποτροπή προσέγγισης του κρουαζιερόπλοιου Crown Iris με επιβάτες από το Ισραήλ προκάλεσε, όπως ήταν αναμενόμενο, ανησυχία στους τοπικούς φορείς. Με επίσημες ανακοινώσεις εξέφρασαν τον προβληματισμό τους, τονίζοντας πως η Ρόδος είναι ένας τόπος φιλοξενίας και πως τέτοιες αντιδράσεις όχι μόνο δεν συνάδουν με το προφίλ του νησιού, αλλά ενδέχεται να πλήξουν σοβαρά τη φήμη και την τουριστική του εικόνα.
Το γεγονός ότι ο Δήμαρχος Αλέξανδρος Κολιάδης δεν προέβη σε δημόσια δήλωση ή επίσημη τοποθέτηση, κάποιοι έσπευσαν να το ερμηνεύσουν ως απουσία, υπεκφυγή ή ακόμα αδιαφορία και …ανευθυνότητα. Η πραγματικότητα ωστόσο τους διέψευσε. Γιατί ο Δήμαρχος δεν ήταν απών… Ήταν εκεί από την πρώτη στιγμή. Όχι με περιττά λόγια και αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά με πράξεις.
Αθόρυβα και μεθοδικά, οργάνωσε τον συντονισμό των τοπικών φορέων για την υποδοχή του πλοίου και των επιβατών, όπως προστάζει η αυθεντική ροδίτικη φιλοξενία. Συνομίλησε με τους διαμαρτυρόμενους πολίτες, στάθηκε δίπλα στις αρχές, στους επαγγελματίες, στους ανθρώπους της αγοράς. Ήταν παρών σε όλα τα κρίσιμα σημεία, στο λιμάνι, όπου κατέπλευσε το πλοίο, στο πεδίο των εντάσεων ακόμη και έξω από το αστυνομικό τμήμα, όπου οδηγήθηκαν διαδηλωτές και όπου συγκεντρώθηκαν όσοι έσπευσαν να τους υποστηρίξουν. Ήταν εκεί όπου χρειαζόταν με φυσική παρουσία, αποφεύγοντας πάντα την διαδικτυακή προβολή και τη δημοσιότητα.
Η εικόνα του Δημάρχου μέσα στο τουριστικό λιμάνι (όπου και πάλι δεν υπήρχαν κάμερες), δίπλα στον Αναπληρωτή Περιφερειάρχη Απόστολο Ασπράκη, τον Αντιπεριφερειάρχη Χρήστο Μιχαλάκη και εκπροσώπους των τοπικών παραγωγικών φορέων αποτέλεσε απτή απόδειξη ενότητας και υπευθυνότητας. Αυτή είναι, άλλωστε και η ουσία του ρόλου του πρώτου πολίτη, να ενώνει, να οργανώνει, να καθοδηγεί και όχι να επιδίδεται σε επικοινωνιακές υπερβολές.
Το αποτέλεσμα αυτής της αθόρυβης, αλλά ουσιαστικής οργάνωσης και συσπείρωσης των φορέων, ήταν να προστατευτεί η εικόνα της Ρόδου ως ανοιχτού και φιλόξενου προορισμού. Κι αν μη τι άλλο, πρόκειται για μια πράξη πολιτικής σοβαρότητας και υπευθυνότητας.
Γιατί αν θεωρούμε ότι τα προβλήματα λύνονται με ανακοινώσεις και ότι εκεί εξαντλείται η πολιτική και κάθε άλλη ευθύνη, τότε μάλλον (χωρίς να το συνειδητοποιούμε καν), έχουμε ταυτίσει την πολιτική με το θεαθήναι. Σε μια εποχή που το «φαίνεσθαι» υπερισχύει, η επιλογή της σιωπηρής δράσης δεν είναι αδυναμία, είναι στάση ουσίας. Και αυτή η στάση, είναι τελικά εκείνη που αφήνει το πιο ισχυρό αποτύπωμα.
