Όταν η κυβέρνηση θολώνει σκόπιμα τα νερά για να μην αποδοθούν ευθύνες, η αλήθεια γίνεται πολιτικό καθήκον.
Η τραγωδία των Τεμπών δεν ήταν ένα στιγμιαίο “ανθρώπινο λάθος”. Ήταν το αποκορύφωμα μιας αλυσίδας εγκληματικών παραλείψεων. Δύο χρόνια μετά, η κυβέρνηση δεν αναζητά την αλήθεια – την πνίγει. Πορίσματα, διαψεύσεις, ανασκευές, θόρυβος. Μια στρατηγική σύγχυσης που θυμίζει δικονομικό τέχνασμα: όταν δεν μπορείς να αποδείξεις την αθωότητά σου, φρόντισε να μη βρει κανείς άκρη. Αλλά η κοινωνία δεν μπερδεύεται – θυμάται. Και απαιτεί δικαιοσύνη.
Δύο τρένα δεν μπαίνουν στην ίδια γραμμή από λάθος. Όχι το 2023. Όχι στην Ευρώπη. Αυτό δεν είναι δυστύχημα. Είναι έγκλημα.
Και το πραγματικό έγκλημα συνεχίζεται: στην αντιμετώπιση. Στη συγκάλυψη. Στο θάψιμο της αλήθειας κάτω από στοίβες από πορίσματα, αντιφάσεις και “διεθνείς ειδικούς” που λένε και μετά ξελένε.
Αυτό που βλέπουμε δεν είναι απλώς προχειρότητα. Είναι στρατηγική σύγχυσης. Να μην ξέρει κανείς τι έγινε. Να μην πιστεύει τίποτα. Να παραιτηθεί η κοινωνία από την αλήθεια.
Πρώτα είπαν για ανθρώπινο λάθος. Μετά βρήκαν ευθύνες στον σταθμάρχη. Ύστερα βγήκαν πορίσματα που μιλούσαν για καύσιμα και εκρήξεις – και μετά… τα μάζεψαν. Εμπλέκουν ευρωπαϊκά ινστιτούτα, τα οποία διαψεύδουν δημόσια ότι συμμετείχαν σε συμπεράσματα.
Πρόκειται για πολιτική μεθόδευση, όχι για σύγχυση. Και αυτή τη μεθόδευση την υπογράφει η κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Δεν ζητούν πίστωση χρόνου — ζητούν να ξεχάσουμε.
Όταν η υπόθεση έχει μετατραπεί σε λαβύρινθο και κάθε εβδομάδα “κάτι αλλάζει”, τότε το πρόβλημα δεν είναι η πολυπλοκότητα. Είναι ότι κάποιος δεν θέλει να βρεθεί η έξοδος.
Η κυβέρνηση επενδύει στην αμφιβολία. Γιατί ξέρει πως όταν κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τίποτα, τότε κανείς δεν φταίει για τίποτα. Αθώος λόγω σύγχυσης. Αθώος λόγω αμφιβολιών.
Δεν γίνεται να μιλάει μια ολόκληρη κυβέρνηση σαν έναν συμπαθή πρόεδρο του Εδεσσαϊκού. Γιατί πρώτον, συμπαθής δεν είναι, και δεύτερον, δεν μπερδεύει τα λόγια της ούτε από άγχος ούτε από νευρικότητα – αλλά από επιτηδευμένη ανάγκη να μην βγάζει άκρη κανείς.
Αυτός είναι ο νέος τρόπος συγκάλυψης: από τη σιωπή, περάσαμε στην καταιγίδα πληροφοριών — μέχρι να μην μείνει τίποτα όρθιο.
Αλλά όσο κι αν προσπαθούν, υπάρχει κάτι που δεν μπορούν να θολώσουν: τη μνήμη. Την οργή. Την ανάγκη για δικαιοσύνη.
Δεν ξεχνάμε. Δεν “συγχυζόμαστε”. Δεν τους χαρίζουμε τη λήθη.
