Ελλάδα τοποθετείται στην κορυφή της στεγαστικής επιβάρυνσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με τη νέα διαδραστική έκδοση Housing in Europe – 2025 της Eurostat, η οποία αποτυπώνει με συγκρίσιμα στοιχεία την εικόνα της στέγασης σε όλα τα κράτη μέλη.
Σε αυτό το σημείο να τονιστεί ότι, παρά το γεγονός πως το συνολικό επίπεδο τιμών στέγασης στην Ελλάδα βρίσκεται 29% κάτω από τον μέσο όρο της ΕΕ, τα ελληνικά νοικοκυριά πληρώνουν αναλογικά το υψηλότερο μερίδιο του εισοδήματός τους για να στεγαστούν, ενώ καταγράφουν και τα μεγαλύτερα ποσοστά ληξιπρόθεσμων οφειλών σε ενοίκια και λογαριασμούς.
Ελλάδα: πρώτη σε στεγαστική επιβάρυνση σε πόλεις και ύπαιθρο
Στην καρδιά της έκθεσης βρίσκεται ο δείκτης στεγαστικής επιβάρυνσης, δηλαδή το ποσοστό του πληθυσμού που ζει σε νοικοκυριό όπου το συνολικό κόστος στέγασης – ενοίκιο ή δόση δανείου, λογαριασμοί κοινής ωφέλειας, θέρμανση – υπερβαίνει το 40% του διαθέσιμου εισοδήματος.
Στις πόλεις της ΕΕ, σχεδόν 10% του πληθυσμού ζει σε νοικοκυριά με τέτοια επιβάρυνση. Στην Ελλάδα, το ποσοστό αυτό εκτοξεύεται στο 29%, το υψηλότερο στην Ευρώπη. Στις αγροτικές περιοχές, ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 6%, ενώ η Ελλάδα βρίσκεται και εδώ στην κορυφή, με 28%, αφήνοντας δεύτερη τη Γερμανία με 11%.
Πρακτικά, είτε στην πόλη είτε στο χωριό, πάνω από ένας στους τέσσερις κατοίκους της χώρας ζει σε καθεστώς ακραίας στεγαστικής πίεσης.
36% του εισοδήματος για στέγη – διπλάσια επιβάρυνση για τους φτωχότερους
Παράλληλα, η Eurostat εξετάζει το ποσοστό του διαθέσιμου εισοδήματος που κατευθύνεται στη στέγαση.
Κατά μέσο όρο στην ΕΕ, τα νοικοκυριά δαπανούν το 19% του εισοδήματός τους για τη στέγη. Στην Ελλάδα, το αντίστοιχο ποσοστό φθάνει στο 36% – το υψηλότερο στην Ευρώπη – με τη Δανία να ακολουθεί στο 26% και τη Γερμανία και τη Σουηδία στο 25%. Στον αντίποδα, η Κύπρος καταγράφει το χαμηλότερο ποσοστό, με μόλις 11% του διαθέσιμου εισοδήματος να κατευθύνεται στη στέγαση.
Για τα νοικοκυριά που θεωρούνται σε κίνδυνο φτώχειας (εισόδημα κάτω από το 60% του διάμεσου) η εικόνα επιβαρύνεται ακόμη περισσότερο. Σε επίπεδο ΕΕ, η στέγη απορροφά κατά μέσο όρο το 37% του εισοδήματός τους, έναντι 16% για όσους βρίσκονται πάνω από το όριο φτώχειας, αποτυπώνοντας ένα σαφές χάσμα προσιτότητας.