Τα δύο σχήματα δεν κατόρθωσαν να συνεννοηθούν μέχρι στιγμής ούτε καν στον διορισμό κοινού εκπροσώπου στα καθιερωμένα debate της Eurovision μεταξύ των κορυφαίων υποψηφίων. Τα χάσματα μεταξύ τους φαντάζουν πολλαπλά και αγεφύρωτα. Παρ’ όλα αυτά, βάσει των τελευταίων προγνωστικών και των σφυγμομετρήσεων, τα ECR και ID εμφανίζονται να διεκδικούν συνδυαστικά τον τίτλο της 3ης ή ακόμη και της 2ης σε μέγεθος πολιτικής δύναμης στην Ευρώπη. Και αυτό συνιστά την υπ’ αριθμόν ένα αγωνία για την έκβαση των ευρωεκλογών της ερχόμενης Κυριακής.
Ασφαλώς, δίπλα στο κεφάλαιο «ακροδεξιά στροφή της Ε.Ε.» τίθεται εν αμφιβόλω το μέλλον της νυν προέδρου της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, καθώς και οι μισο-επίσημες και ταυτόχρονα μισο-κρυφές μεθοδεύσεις του Εμανουέλ Μακρόν για την προώθηση του πρώην πρωθυπουργού της Ιταλίας Μάριο Ντράγκι ως αντικαταστάτη της φον ντερ Λάιεν.
Και αυτά είναι τα θέματα που διεγείρουν κατά προτεραιότητα το ενδιαφέρον στους κύκλους των πολιτικών, των αναλυτών και των ΜΜΕ στην Κεντρική Ευρώπη, καθώς και ευρύτερα στη Δύση. Αν μη τι άλλο, επειδή από τη σύνθεση, το προφίλ και την κατεύθυνση που θα ακολουθήσει η Ε.Ε. στο μέλλον θα καθοριστεί ο ρόλος της Ευρώπης στην παγκόσμια αρένα. Πολλώ δε μάλλον σε σχέση με φλέγοντα ζητήματα, όπως ο πόλεμος Ρωσίας – Ουκρανίας και μάλιστα με τη διάσταση του πυρηνικού ολέθρου την οποία λαμβάνει εσχάτως.
Το ίδιο ισχύει όμως και για τις σχέσεις Ευρώπης και ΗΠΑ, ιδιαίτερα εάν στις προσεχείς προεδρικές εκλογές αναδειχθεί νικητής -και εκδικητής- ο Ντόναλντ Τραμπ.
Τα πρόσωπα
Ταυτόχρονα, διαφαίνεται μια δραματική αλλαγή σκηνικού στην Ε.Ε., με την εμφάνιση νέων «αστέρων», όπως η Ιταλίδα πρωθυπουργός και υποψήφια για την Ευρωβουλή Τζόρτζια Μελόνι. Δίπλα της, ο 28χρονος Γάλλος Ζορντάν Μπαρντελά, ευρωβουλευτής και πρόεδρος του Rassemblement National (Εθνικό Μέτωπο) του κόμματος της Μαρίν Λε Πεν.
Ο Μπαρντελά διαθέτει το παρουσιαστικό άρρενος φωτομοντέλου, στοιχείο που ώθησε κάποια από τα πιο δημιουργικά ευρωπαϊκά media να τον απεικονίσουν σαν το αρσενικό alter ego της κούκλας Barbie. Οι ιδέες και οι απόψεις του, όμως, είναι αυτές ενός ακραίου συντηρητικού εθνικιστή. Αλλωστε, είναι πιστός υπασπιστής της Λε Πεν, η οποία, σημειωτέον, έχει μετριάσει κατά πολύ την οξύτητα του ευρωσκεπτικισμού της, προφανώς επειδή εποφθαλμιά τον προσεταιρισμό μετριοπαθών ψηφοφόρων.
Ο Γερμανός Μαξιμίλιαν Κραχ θα μπορούσε να είναι το τρίτο μέλος της συντροφιάς των φαβορί, εκείνων που προαλείφονται για να λάμψουν σαν επόμενοι ακροδεξιοί σταρ της Ευρωβουλής. Ο έως πρότινος επικεφαλής υποψήφιος του AfD (Alternative für Deutschland), του δεύτερου ισχυρότερου πολιτικού κόμματος στη Γερμανία επί του παρόντος.
Ο Κραχ, όπως η Μελόνι και ο Μπαρντελά, κατατάσσεται σαφώς στην ακρώρεια της δεξιάς ιδεολογικής πτέρυγας, μόνο που, αντίθετα από οποιονδήποτε άλλον ομοϊδεάτη του πολιτικό, ο συγκεκριμένος αποπειράθηκε να ξεπλύνει ηθικά ακόμη και τα πλέον αιμοσταγή όργανα του Αδόλφου Χίτλερ. Δηλώνοντας προσφάτως σε ιταλική εφημερίδα, εντελώς ανενδοίαστα και απροκάλυπτα, ότι «ανάμεσα στους 900.000 Ες Ες, υπήρχαν π.χ. πολλοί αγρότες. Ασφαλώς και υπήρχε υψηλό ποσοστό εγκληματιών στα Ες Ες, αλλά δεν ήταν όλοι. Αρα εγώ ποτέ δεν θα πω ότι όποιος φόρεσε τη στολή των Ες Ες ήταν αυτομάτως και εγκληματίας».
Οπότε, υπ’ αυτή την έννοια, διατηρεί ακέραιες τις πιθανότητές του να προκαλέσει ντόρο και αναταραχή, εφόσον εκλεγεί ως ευρωβουλευτής. Αλλά ακόμη και αν αποσυρθεί ο ίδιος ως πρόσωπο, η περσόνα του και η προσέγγισή του μπορεί να αντικατασταθούν από έναν οιονεί κλώνο του. Κάποιον άλλον εξίσου ακραίο, που ίσως να είναι κάπως πιο προσεκτικός με τα προσχήματα, ενώ θα παραμένει, πιθανώς, κρυφός νοσταλγός του εθνικοσοσιαλισμού όπως και ο Μαξιμίλιαν Κραχ.
Εξάλλου, θεωρείται δεδομένο ότι η άνοδος και η ισχύς του AfD δεν πρόκειται να ανακοπεί, ασχέτως εάν ακόμη και η Λε Πεν φρόντισε να καταστήσει απολύτως σαφές ότι η δική της παράταξη δεν επιθυμεί να έχει οποιαδήποτε σχέση με το εν λόγω κόμμα, έστω και απλής συγκατοίκησης στον ίδιο τομέα εδράνων της Ευρωβουλής. Αντί του Κραχ και των ομοίων του, η Μαρίν Λε Πεν προτιμά να εξαπολύει επιθέσεις φιλίας προς την Τζόρτζια Μελόνι, με το δέλεαρ μιας γαλλο-ιταλικής συμμαχίας που θα επιβάλει την κυριαρχία της στην πανευρωπαϊκή Ακροδεξιά – και με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για την εκπλήρωση των φιλοδοξιών καθεμίας από τις δύο πολιτικούς σε εσωτερικό, εθνικό επίπεδο.
