Τα ζητήματα που συνδέονται με την αξιοποίηση των παραλιών, η παραχώρηση της απλής χρήσης αιγιαλού, η οριοθέτηση αιγιαλού, παραλίας, ο κοινόχρηστος χαρακτήρας και το ιδιοκτησιακό καθεστώς αιγιαλού, παραλίας… όπως ορίζει ο νέος νόμος 5092/2024, ανεβάζουν στα ύψη τον υδράργυρο!
Για λόγους παραδειγματισμού, η Ρόδος έχει μπει στο στόχαστρο. Θυσιάζεται ως άλλη Ιφιγένεια στο βωμό της νομιμότητας και της ευταξίας. Πληρώνει ένα άδικο και βαρύ τίμημα.
Προφανώς και οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται. Κανείς δεν τάσσεται κατά της νομιμότητας, της προστασίας του περιβάλλοντος και της ελεύθερης πρόσβασης όλων στην παραλία. Όμως εκεί ακριβώς έγκειται το βαθύτερο πρόβλημα… στην ακαμψία των νόμων και στην κλασική περίπτωση της συνταγής «πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι».
Στη Ρόδο το 95% του εισοδήματος εξαρτάται από τον τουρισμό. Και βασικό στοιχείο του τουριστικού προϊόντος του νησιού (καλώς ή κακώς) ήταν ανέκαθεν και θα είναι πάντα ο ήλιος και η θάλασσα. Τα εκατομμύρια των επισκεπτών προτιμούν κατά κύριο λόγο τη Ρόδο για το μοναδικό, άπλετο της φως, τις όμορφες της παραλίες και τη ζεστή φιλοξενία.
Δυστυχώς όμως, η νομοθεσία δεν αφήνει κανένα περιθώριο στη Ρόδο να αξιοποιήσει (με όρους και προϋποθέσεις) στον αναγκαίο βαθμό το βασικό της “όπλο” στην τουριστική της φαρέτρα. Ο προορισμός δεν δύναται να αναδείξει τα συγκριτικά του πλεονεκτήματα, τις πανέμορφες παραλίες, τον υψηλού επιπέδου επαγγελματισμό και το άριστο επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών.
Όλα αυτά θα μπορούσαν να γίνουν εάν είχε υπάρξει ειδική πρόβλεψη, αν λαμβάνονταν υπόψη οι σύγχρονες ανάγκες των τοπικών κοινωνιών και οι ιδιαίτερες συνθήκες που επικρατούν σε κάθε τουριστικό προορισμό κατά τη διαδικασία σχεδιασμού των νόμων. Η χρυσή τομή θα μπορούσε να είχε βρεθεί με λίγη καλή διάθεση και σίγουρα θα οδηγούσε σε αμοιβαίο όφελος (win-win) για την τοπική και κατ’ εθνική οικονομία και ευημερία.
Το ζήτημα έχει πολλές προεκτάσεις (οικονομικές, κοινωνικές, αναπτυξιακές) οι οποίες προφανώς δεν μελετήθηκαν διεξοδικά ή απλά δεν ελήφθησαν υπόψιν. Για μία ακόμη φορά, ο Έλληνας νομοθέτης έμεινε στην επιφάνεια των πραγμάτων, αφήνοντας πολλά ανοιχτά μέτωπα και τις τοπικές κοινωνίες (φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης κοκ) εκτεθειμένες απέναντι σε νόμους ατελείς.
Όταν η ευημερία και η βιώσιμη ανάπτυξη διώκονται με drones και σύγχρονες ηλεκτρονικές εφαρμογές, χάνεται κάθε ελπίδα για τη συλλογική πρόοδο της κοινωνίας. Και μία κοινωνία χωρίς ελπίδα οδηγείται μοιραία σε τέλμα… Αυτό θέλουμε πραγματικά; Μπορεί το τέλμα να είναι ο προορισμός μας ως κοινωνία; Προφανώς και όχι!
Γι’ αυτό και απαιτείται ΆΜΕΣΑ να σκύψουν όλοι το κεφάλι πάνω από το πρόβλημα έτσι ώστε να βρεθεί η βέλτιστη δυνατή λύση, προτού υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά το τουριστικό προϊόν του νησιού μας!
Επιτέλους ας αποφασίσουμε τι θέλουμε. Θέλουμε οργανωμένες παραλίες που θα λειτουργούν με όρους και κανόνες, παρέχοντας στον ντόπιο κάτοικο και στον επισκέπτη τις ποιοτικότερες δυνατές υπηρεσίες ή θέλουμε παραλίες αφημένες στο έλεος του θεού, κρανίου τόπο που θα αποτελούν πλήγμα για την τουριστική εικόνα και φήμη της Ρόδου;
Αν επιστρατεύσει κανείς την κοινή λογική, η απάντηση είναι προφανής…
