Σε μια εποχή που η πραγματικότητα απαιτεί σοβαρότητα, κάποιοι εξακολουθούν να ζουν μέσα στο δικό τους φουσκωμένο αφήγημα. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζεται να τους ονοματίσεις· αρκεί να περιγράψεις έναν υπερφίαλο, μεγαλομανή χαρακτήρα που πιστεύει ακράδαντα ότι είναι «κάποιος», μόνο και μόνο επειδή το αποφάσισε το μυαλό του.
Μιλάμε για εκείνους που περπατούν με το βλέμμα στραμμένο όχι γύρω τους, αλλά στο φανταστικό άγαλμα που έχουν στήσει για τον εαυτό τους. Που βλέπουν στον καθρέφτη μια ιστορική μορφή, ενώ οι υπόλοιποι βλέπουμε απλώς κάποιον που προσπαθεί απεγνωσμένα να της μοιάσει – χωρίς επιτυχία.
Είναι οι ίδιοι που όταν μιλούν, δεν εκφράζουν άποψη· εκφωνούν… μανιφέστο. Που όταν διαφωνείς, δεν το δέχονται· σε «διορθώνουν». Που όταν αποτυγχάνουν, δεν φταίνε ποτέ αυτοί αλλά ο «κόσμος που δεν τους κατάλαβε».
Και φυσικά, στο βάθος πάντα υπάρχει η ίδια ψευδαίσθηση: ότι η ιστορία τούς χρωστάει μια θέση – όταν στην πραγματικότητα δεν τους έχει κρατήσει καν σειρά.
Ναπολεόντειο σύνδρομο:
χρησιμοποιείται για άτομα που έχουν υπερφίαλη, μεγαλομανή συμπεριφορά και πιστεύουν ότι είναι σπουδαιότερα απ’ ό,τι πραγματικά είναι, συχνά μάλιστα ταυτίζοντας τον εαυτό τους με κάποια ιστορική ή ισχυρή μορφή του παρελθόντος.
Δεν χρειάζεται να πούμε ονόματα.
Όλοι ξέρουμε έναν τέτοιο.
blogger
